Projektör olmak gerçekten böyle mi hissettiriyor?

Evet, aynen öyle; bazen hayat senin dışında akıyor gibi geliyor ama o kenarda durma hali aslında doğru anı ve doğru daveti sezebilmen için sana alan açıyor, zor ama kıymetli bir şey.

Evet, o “tıklanma” anı bazen çok net geliyor; içimde bir kapı sessizce açılıyor ve bedenim “şimdi” diyor. Ama bazen de gürültüden ya da kendi zihnimin sabırsızlığından kaçırabiliyorum, sonra dönüp bakınca “aslında davet oradaydı” diyorum.